http://encyclopedia.gov.lk/si_encyclopedia/index.php?action=history&feed=atom&title=%E0%B6%8D%E0%B6%9C%E0%B7%8A%E0%B7%80%E0%B7%9A%E0%B6%AF%E0%B6%BA
ඍග්වේදය - සංශෝධන ඉතිහාසය
2026-04-13T10:06:29Z
විකියෙහි මෙම පිටුව සඳහා ඇති සංශෝධන ඉතිහාසය
MediaWiki 1.27.1
http://encyclopedia.gov.lk/si_encyclopedia/index.php?title=%E0%B6%8D%E0%B6%9C%E0%B7%8A%E0%B7%80%E0%B7%9A%E0%B6%AF%E0%B6%BA&diff=10695&oldid=prev
Senasinghe: ''වේද' ශබ්දය ඥානවාචී වේ. විශේෂයෙන් බලතහොත් උත්ක...' යොදමින් නව පිටුවක් තනන ලදි
2026-03-30T05:26:11Z
<p>''වේද' ශබ්දය ඥානවාචී වේ. විශේෂයෙන් බලතහොත් උත්ක...' යොදමින් නව පිටුවක් තනන ලදි</p>
<p><b>නව පිටුව</b></p><div>'වේද' ශබ්දය ඥානවාචී වේ. විශේෂයෙන් බලතහොත් උත්කෘෂ්ට වූ නොහොත් පවිත්ර වූ ආගමික ඥානය එසේ නැතහොත් පරම ඥානය ඉන් ඇඟෙන හෙයින් වේදය එනමින් හඳුන්වනු ලැබේ යයි වින්ටර්නිට්ස් පඬිවරයා පවසයි. අලෞකික පුරුෂාර්ථෝපාය ඒ මගින් දනු ලැබෙන හෙයින් වේද නමැයි වේද ශබ්දයාගේ නිර්වචනයයි.<br />
<br />
== වේද සාහිත්යය ==<br />
'වේද' යන්නෙන් ඉපැරණි සමයන්හි ශතවර්ෂ ගණනාවක් තුළ ඍෂිවරුන් ගණනාවක් විසින් පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට වාචනා මාර්ගයෙන් අඛණ්ඩව රැකගෙන ආ මන්ත්ර නොහොත් ප්රබන්ධ සන්තතියක් ගැනේ. වේද පාඨ කිසියම් ඍෂිවරයකුගේ හෝ අන් කිසිවකුගේ හෝ නිපයීමෙකැයි හින්දු බැතිමතුන් තුළ පිළිගැන්මක් නොමැතියි. භාරතදේශීයයන් අතුරෙන් ආර්ය්ය සමාජ අනුගාමිකයෝ වේදයන්ගේ අපෞරුෂේයත්වය ඉඳුරා ම දක්වත්. බ්රහ්මයා විසින් හෙළි කරන ලදුව පෞරාණික ඍෂිවරයන්ගේ මාර්ගයෙන් වේදය ලොවට පහළ වූ බව ඔව්හු කියත්. කෙසේ හෝ ඉපැරණි ක්රිස්තු පූර්ව ශතවර්ෂයන්හි භාරත දේශීයයන්ගේ සිතුම් පැතුම් මෙන් ම ඉන්දු-යුරෝපීය නමින් හැඳින්වෙන මුල් ආර්ය්යයන්ගේ භාෂාවෙහි යථාතත්වය ද වටහාගැනීමට උපයෝගී වන නිබන්ධන වශයෙන් ද වේද සාහිත්යය ඉතා අගනේයි.<br />
<br />
වෛදික යුගයට අයත් ග්රන්ථාවලිය (1) [[වේද]] (බ.) (2) [[බ්රාහ්මණ]] (බ.) (3) [[උපනිෂද්]] (බ.) යයි ගණත්රයකට හෝ වේද හා බ්රාහ්මණ අතරට [[ආරණ්යක]] (බ.) ද බහා ගණ සතරකට හෝ බෙදා දක්වත හැකිය. මේ ග්රන්ථ ආදි ම යුගයට අයත් පද්යමය වූ ද විශාල නිර්මාණ ශක්තියක් දක්වන්නා වූ ද ඉන්ද්ර වරුණාදි දේවතාවන්ගේ ස්තුති පාඨාත්මක වූ ද නිබන්ධනයෝයි. යඥකරණාදි නානා අවස්ථාවන්හි කිය යුතු වූ එක් එක් වේදයට අයත් මන්ත්ර සංහතිය, 'එක් කොට තැබීම', 'එක් රැස් කිරීම' යන මූලාර්ථයෙන් 'සංහිතා' යන නාමයෙන් ව්යවහාර වේ. <br />
<br />
ඍක්, යජුස්, සාමන්, අථර්වන් යයි වේද සතරකි. ඉන් පැරණිකමින් ද ප්රධානත්වයෙන් ද සාහිත්යක අගයෙන් ද ඍග්වේදය හෙවත් ඍක් සංහිතාව අග්රගණ්යය. එහි ප්රධාන කොට ම ඇත්තේ නානා දේවතාවන්ට ස්තුති වශයෙන් රචිත ගීතිකා හෙවත් මන්ත්රයෝයි.<br />
<br />
සාමවේදයෙහි ඇත්තේ බෙහෙවින් ම ඍග්වේදයෙන් උපුටාගෙන සෝම යාගකරණයෙහි දී ගායනය කිරීම සඳහා පිළියෙල කරගන්නා ලද ගීතිකාවෝයි.<br />
<br />
යජුර්වේදයෙහි සාමවේදයෙහි මෙන් ඍග්වේදයෙන් උපුටාගන්නා ලද මන්ත්ර ද ඒ සමඟ ම ගද්ය ඛණ්ඩ ද නානා යාගයන්ට උවමනා පරිදි පිළියෙල කොට තිබේ. යජුර්වේද සංහිතාව ශුක්ල යජුර්වේදය, කෘෂ්ණ යජුර්වේදය යි ද්විප්රකාර වේ. ශුක්ල සංහිතාවෙහි ඇත්තේ යාග මන්ත්ර පාඨාදිය පමණකි. කෘෂ්ණ සංහිතාවෙහි මන්ත්ර පාඨයන්ගේ ව්යාඛ්යානාදි විස්තර විභාග ද දක්නට ලැබේ.<br />
<br />
අථර්ව සංහිතාව වේද ග්රන්ථයක් ලෙස සම්භාවනීය තත්ත්වයකට පැමිණියේ දීර්ඝ කාලයකට පසුවය. එහිදු ඍග්වේදයෙන් ගත් මන්ත්ර සමහරක් ඇතත් ඒ මන්ත්ර සෘග්වේදයෙහි මෙන් උසස් ගණයේ දෙවිවරුන් සමඟ නොව ඊට පහත් වූ භූත විශේෂයන් සමඟ සම්බන්ධකම් දක්වන ඒවායි.<br />
<br />
මන්ත්ර පාඨයන්ගේ හා යාග විභාගාදීන්ගේ ඇති අන්යෝන්ය සම්බන්ධය විදහා පාමින් යාගකරණය පිළිබඳ සියලු විස්තර විභාගවලට කැප වූ බ්රාහ්මණ ග්රන්ථයන්ගේ අවසානයෙහි ආරණ්යයන්හි හුදකලාව විවේකීව උගත යුතු යයි දක්වා තිබෙන බ්රහ්ම විද්යාව විස්තර වන ඛණ්ඩ ආරණ්යක නමින් හැඳින්වේ. ආරණ්යකයන්ගේ ද අවසානයෙහි දක්නා දාර්ශනික කොටස් 'සමීපස්ථව හිඳ උගත යුතු රහස් ඉගැන්වීම්' යන අරුතින් උපනිෂද් යයි කියනු ලැබේ. (මේ එක් එක් වේද ග්රන්ථ විශේෂයක් පිළිබඳ සවිස්තර ලිපියක් අකාරාදි පිළිවෙළින් ඒ ඒ තන්හි දැක්වේ.) <br />
<br />
== ඍග්වේද සංහිතාව ==<br />
ඍක් සංඛ්යාත ස්තුතිගීතිකාවලින් සෑදුණු ඍග්වේදය සූක්ත හෙවත් පද්යබන්ධන 1,028කින් යුක්තය. මණ්ඩල වශයෙන් සෘග්වේදය දශ කොටසකට බෙදා තිබේ. අෂ්ටක වශයෙන් අටකට බෙදා ඇත. සනාතන මතයට අනුව වේද මන්ත්ර කිසිවකු විසින් රචනා නොකරන ලද හෙයින් අපෞරුෂේය වුවත් යම් යම් ඍෂීන්ගේ දෘෂ්ටියට පහළ වී ඒ ඍෂීන්ගේ වංශයන්හි ශිෂ්යානුශිෂ්යයන් විසින් වාචනා මාර්ගයෙන් ආරක්ෂා කරගෙන එන ලදි. මෙසේ ඍග්වේදයේ දෙවන මණ්ඩලයේ සිට සත්වන මණ්ඩලය දක්වා වූ කොටස ඍෂි කුල සයක් මගින් ආරක්ෂා කරගෙන එන ලදැයි කියත්. වත්මන් පඬිවරු වේද මන්ත්ර වෛදික ඍෂීන් විසින් රචනා කරන ලදැයි ද ඉන් ඇතැම් මන්ත්ර ඉතා පැරණි වන අතර අනික් මන්ත්ර ඊට පසු කාල පරිච්ඡේදයන්හි දී කරන ලදැයි ද කියත්. <br />
<br />
මෙසේ වේද ග්රන්ථ අතුරෙන් ඉතා පැරණි වූ ඍග්වේදයෙහි පවා ඉපැරණි මණ්ඩල හා සූක්ත මෙන් ම ඒසා පැරණි නොවූ කොටස් ද ඇති බව වත්මන් පඬිවරුන්ගේ පිළිගැනීමයි.<br />
<br />
== වේද කාලනිර්ණය ==<br />
ඍග්වේදයෙහි සඳහන් ස්වාභාවික වස්තූන් ඇදහූ කාලයෙහි සිට වේදාන්ත අදහස් හැඩ ගැසීම දක්වා දීර්ඝ කාල පරිච්ඡේදයක් ගත වන්නට ඇත. වෛදික සංහිතා, බ්රාහ්මණ, ආරණ්යක හා උපනිෂද් පමණක් නොව වේදාඞ්ග ද බුද්ධ කාලයට පූර්ව හෙයින් වේද ග්රන්ථ යටත් පිරිසෙයින් ක්රි.පූ. 1200ටත් 1000ටත් අතර පමණේ දී රචනා කරන ලදැයි මැක්ස් මුලර් මහතා පැවසීය. වේදය යටත් පිරිසෙයින් ක්රි.පූ. 1500 හෝ 2000 පමණේ දී රචිත යයි ෆොන් ශ්ර’ඩර් මහතා කීය. වේදයන්හි සඳහන් ජ්යෝතිශ්ශාස්ත්රීය තොරතුරු අනුව ක්රි.පූ. 3000 පමණේ දී රචිත යයි හර්මාන් යාකෝබි පඬිතුමා ප්රකාශ කෙළේය. වේදයෙහි සඳහන් සූර්ය්යග්රහණ චන්ද්රග්රහණ ආදියට අනුව නක්ෂත්ර ක්රමයට ගණන් බලා වේද කාලය ක්රි.පූ. 6000 පමණේ දී විය යුතු යයි බාල ගංගාධර තිලක් නමැති භාරතදේශීය පඬිවරයෙක් නිගමනය කළේය. සුළු ආසියාවේ බෝඝාස්කොයි ප්රදේශයේ තිබී සොයාගන්නා ලද හිටයිට් අධිරාජ්යයට අයත් මෘන්මය ලිපිවලින් ලැබෙන සාක්ෂි අනුව වේද ග්රන්ථ ක්රි.පූ. දෙවන සහස්වසෙහි කරන ලදැයි නිගමනය කරන ලදි. විවිධ මත හා සාක්ෂ්ය පරීක්ෂා කර බැලූ වින්ටර්නිට්ස් පඬිතුමා වේද ග්රන්ථ රචනය ක්රි.පූ. 2500ටත් 2000ටත් අතර ආරම්භ වී ක්රි.පූ. 750ටත් 500ටත් අතර පමණ දක්වා පැවතෙන්ට ඇතැයි සිතීම යුක්තියුක්ත යයි පැවසීය.<br />
<br />
== ඍග්වේද මන්ත්රයන්ගේ තත්වය ==<br />
වේදකාලීන ආර්ය්යයන් තමන් ඇදහූ දෙවිවරුන් ළගන්නා අයුරින් වර්ණනා කොට ඔවුන්ගේ චිත්තාරාධනය කොට සිය අභිමතාර්ථයන් මුදුන් පමුණුවාගැනීමට තැත් කළ අයුරු නොයෙක් මන්ත්රයන්ගෙන් පැහැදිලි වේ. බොහෝ දෙවිවරුන් දේවත්වය ආරෝපණය කරන ලද ස්වාභාවික වස්තූන් බව එකහෙළා ම දතහැකිය. විවිධ දේවතාවන් අමතා නොයෙක් වරප්රසාද ඉල්ලූ කවියන් දෙවියන් පිනවන අටියෙන් සිත්කලු වර්ණනා කර තිබෙන අයුරු චමත්කාර ජනකය. ගිනිදෙවියා යැද ඔහුට ස්වකීය ගෘහයට වඩිනා ලෙස ආරාධනය කරන ඍග්වේදයේ පළමුවන මණ්ඩලයේ පළමුවන සූක්තය මෙයට නිදසුනකි. ඍග්වේදයේ දෙවන මණ්ඩලයේ දොළොස්වන සූක්තයෙහි එන ඉන්ද්රගීය ඔහුගේ චරිතය මැනැවින් නිරූපණය කරයි. ඉන්ද්රයා ආර්ය්යයන්ගේ රණකාමිත්වය හා ශූරත්වය එඩිතරව කියාපාන ජාතික දෙවි කෙනෙක් වූහ. ඔහුගේ වීර වික්රමාන්විත ක්රියා වනන කවියා නිතර ම පැතුවේ ඔහුට සමාන බලපරාක්රමයක් ලබාගැනීමටය. වරුණ දෙවියන් පුදන ගීවල භාෂාව හා රචනා ශෛලිය සලකා බලන විට පෙනෙන්නේ කවියන් වරුණ චරිතයට සරිලන උදාර ස්වභාවයක් හා උසස් ගතියක් ධ්වනිත වන අයුරු වර්ණනා කොට ඇති බවයි. සූර්ය්ය, පර්ජන්ය, මරුත් සහ උෂස් යන දේවතාවන් අමතා රචිත ගී සිත් ගන්නේ එහි විදහා දැක්වෙන ස්වභාව සෞන්දර්ය්යයේ චමත්කාරය හා යොදා තිබෙන භාෂා විලාසය නිසා යයි වින්ටර්නිට්ස් මහතා පවසයි. ඍග් වේදයෙහි රසවත් වූ ආඛ්යාන සූක්ත හා සංවාද සූක්ත ද ඇත. ඍග්වේදයෙහි ගී බෙහෙවින් ආගමික මුහුණුවරක් පෙන්වතත් ආගමික අදහස්වලින් තොර වූ සූර්ය්ය සූක්තය (X.85) සහ දූකෙළියෙහි ආදීනව දක්වන දසවන මණ්ඩලයේ 18 වන සූක්තය වැනි සූක්ත ද ඇත. දානස්තුති රූපී වූ (X.117) සූක්ත ද කිසිවිටෙක ප්රහේලිකාත්මක (I.164) සූක්ත ද දක්නට ලැබේ. 'අසත්' කෙරෙන් 'සත්' පදාර්ථය පහළ වී ඒ ඔස්සේ ලෝක නිර්මාණය සිදු වූ අයුරු දැක්වෙන්නාවූ ද මහත් දාර්ශනික වටිනාකමක් ඇත්තාවූ ද X.12 සහ X.129 යන නිර්මාණ සූක්ත ඉතා අගනේයි.<br />
<br />
== ආගම ==<br />
ඍග්වේදයට අයත් මන්ත්රයන්හි පෙනෙන ක්රියාශීලත්වය හා ඵලාපේක්ෂකත්වය වෛදික ආගමෙහි විශේෂ ලක්ෂණයකි. එම මන්ත්රයන්ගේ අගය මෙන් ම වැදගත්කම ද යාගකරණයට උවමනා කළ අන්දමට විය. ඍෂිවරුන් දේවතාවුන් උදෙසා මන්ත්ර කියා යාගාදිය කළේ දීර්ඝ ආයුෂ, වීර පුතුන්, ගවයන් හා අනිකුත් භවභෝග සම්පත් ආදිය ලැබීමේ අපේක්ෂාවෙනි. දෙවියන් හා මිනිසුන් අතර සියලු ම පුණ්ය කටයුතු එක්තරා අන්දමක ගනුදෙනු හුවමාරුවක් විය. මිනිසුන් විසින් කරනු ලබන යාගහෝමාදියෙහි ප්රයෝජන විඳ ඊට ප්රත්යුපකාර වශයෙන් ආර්ය්ය මනුෂ්යයන්ගේ ආරක්ෂා සංවිධානය ද කලට වැසි ආදිය සැපයීමෙන් සස්යසමෘද්ධිය ද අනිකුත් සම්පත් ප්රතිලාභය ද දෙවියන් විසින් සැලසිය යුතු විය.<br />
<br />
වෛදිකාගම පූජකයන්ගේ ප්රධානත්වයෙන් පැවතීම ද එහි විශේෂ ලක්ෂණයකි. දෙවියන් හා රජුන් අතර පවා සම්බන්ධයක් ඇති කිරීමට මැදිහත් වූවෝ ඔව්හුය. සාමාන්යයෙන් යාගයන්ගෙන් අපේක්ෂිත ඵලප්රාප්තිය පමණක් නොව රජුන් අතර සටනක ජය පරාජය පවා පූජකයන් දේවතාරාධනය කළ අන්දමට වූයේය. දේවතාවන්ගේ ප්රසාදය වැඩියෙන් දිනාගත් පක්ෂයට ජය අත් විය. යාග කරවීමට ඉදිරිපත් වූ තැනැත්තන්ට යාගෝපකරණාදිය සැපයීමට මෙන් ම පූජකයන්ට දක්ෂිණාවන් දීමෙන් ද මහත් වියදමක් දරන්නට විය. ඍග්වේද ආගම ඇදහූවන් විසින් පතන ලද්දේ අමරණීයත්වය හෝ ස්වර්ග සම්පත්තිය නොවේ. පුරා සිය වසරක් විසීමට ආයුෂ, රණකාමී වූ වීර පුතුන් ලැබීම, සතුරන් අභිභවනය කිරීමේ ශක්තිය, නීරෝගීභාවය, සුලභ වූ ආහාරපානාදිය, කොටින් කියතොත් මෙලෝ ජීවිතය සුඛිත කිරීමට අවශ්ය සියලු දේ ලැබීම ඍග්වේද ආර්ය්යයන්ගේ එක ම බලාපොරොත්තුව විය.<br />
<br />
පශ්චාත්කාලීනයන්ට මෙන් නොව ඍග්වේදකාලීන ඍෂීන්ට ජීවිතයෙහි ඇති අඳුරු පක්ෂය - ජීවිතයෙහි අනිත්යත්වය, නිස්සාරභාවය, මායාමය ස්වභාවය, මරණයාගේ නියතබව ආදිය - කිසිසේත් භය නොඑළවූ බව පෙනේ. එවැනි අදහස් කිසිවිටෙක සඳහන් නොවේ. ඍග් මන්ත්රයන්හි ස්වාභාවික වස්තූන්ට සචේතනත්වය හා දේවත්වය ද ආරෝපණය කොට ඒ වස්තූන් සම්බන්ධයෙන් ඍෂීන්ගේ හදපත්ලෙන් ම පැනනැඟි හැඟීම් උත්කර්ෂවත් ලෙස වර්ණනය කෙරේ. එසේ ගුණ කථනය කරනු ලබන දේවතාවා සෙසු සියලු ම දේවතාවන්ට වඩා ශ්රේෂ්ඨ ලෙස වනනු ලැබේ. <br />
<br />
== ඍග්වේදයෙහි පිළිබිඹු වන සමාජය ==<br />
ඍක් මන්ත්රකරණ සමයෙහි ආර්ය්ය මනුෂ්යයෝ ඉන්දියාව මුළුල්ලෙහි පැතිරී නොසිටියහ. ඍග්වේදයෙහි විශේෂයෙන් සඳහන් වන්නේ සින්ධු නදිය අවට පඤ්චන ද හෙවත් පඤ්ජාබ් ප්රදේශය පිළිබඳ දැය වේ. සින්ධු ගඟ අසබඩ විශාල ජනකායයක් වාසය කළ සේයි. ආර්ය්යයෝ සිය දෙවියන් නොඇදහූ, යාග නොකළ, වර්ණයෙන් දුඹුරු නොහොත් කාළ වූ දස්යු නාමයෙන් හඳුන්වන ලද අනාර්ය්යයන් සමඟ සටන් කරමින් ක්රමයෙන් ගංගා නදිය ආශ්රිත ප්රදේශයට ගමන් කළහ. පසු කාලයන්හි දී පුණ්යක්ෂේත්රයන්ට නිවාස භූමිය වූ ගංගා නදිය ඍග්වේදයෙහි සඳහන් වී නොමැති තරමි.<br />
<br />
ඍග්වේදයෙහි සඳහන් ගංගාවන් අතුරෙන් වැදගත් වශයෙන් සැලකිය යුත්තේ සින්ධු නදිය හා සරස්වතී නදියයි. 'සප්ත සින්ධවඃ' යී ගංගා සතක් ද සඳහන් වේ. ඍග්වේද සමයෙහි සමුද්රය ගැන තුබුණු දැනීම ආරංචි මාත්රයෙන් ලද්දක් සේයි. ආර්ය්යයෝ මනාව සෙවිලි කරන ලද ආරක්ෂා සහිත ගෘහයන්හි විසූහ. වැටවලින් ද පවුරුවලින් ද ආරක්ෂා කරන ලද ගම් ගැන ඍග්වේදයෙහි සඳහන් වේ. ඍග්වේදකාලීන ආර්ය්යයන්ගේ ප්රධාන ජීවිකා වෘත්තිය වූයේ පශුපාලනයයි. ගවයන්, අසුන්, එළුවන් හා බැටළුවන් රැකදෙන ලෙස ඉන්ද්රාදි දෙවිවරුන්ගෙන් ආයාචනය කෙරේ. පශුපාලනය මෙන් ම කෘෂිකර්මය ද ජීවනෝපායයක් විය. සුරාපානය සහ සෝමපානය නිතර සඳහන් කෙරේ. වඩුවැඩ, සම්වැඩ, යකඩවැඩ, කුඹල්වැඩ, රෙදි විවීම, පැදුරු විවීම, බඩු හුවමාරු කිරීම් වශයෙන් වෙළඳාම යනාදිය කෙරිණි. <br />
<br />
පවුල සමාජයේ පදනම විය. ගෘහපතියා වූ පියා පවුලේ ප්රධානියා වශයෙන් ගැනිණ. එහෙත් යාග පැවැත්වීමෙහි දී භාර්ය්යාව ද සැමියා සමඟ ඊට සහභාගි වූවාය. සිරිත් පරිදි විවාහ වූ අඹුසැමි යුවළකගේ ප්රේමය හා අන්යෝන්ය සම්බන්ධය සූක්තයන්හි වර්ණිත වේ. ශිෂ්ට පාලන ක්රම එවක සමාජයෙහි විය. රජතුමා අත්තනෝමතිකව ක්රියා නොකර මහජන කැමැත්තට ගරු කරන්නට විය. විනෝදය සඳහා උත්සව සහ ක්රීඩා මෙන් ම සංගීතය හා නැටුම් ද පැවැත්තේය. කලාශිල්ප අතින් ද තරමක දියුණුවක් පැවති බව පෙනේ.<br />
<br />
== පොත් පත් ==<br />
තිලකසිරි, ජේ. - ''වෛදික සාහිත්යය''<br />
<br />
හෙට්ටිආරච්චි, ඩී. ඊ. - ''පැරණි දඹදිව සාහිත්යය''<br />
<br />
Aurobindo - ''On the Vedas''<br />
<br />
Keith, A. B. - ''The Religion and Philosophy of the Veda and Upanishads (2 vols.)''<br />
<br />
Max Müller - ''History of Ancient Sanskrit Literature''<br />
<br />
Winternitz, M. - ''History of Indian Literature, Vol. 1''</div>
Senasinghe