ඌරල්-අල්තායික භාෂා
ඊශාන දිග යුරෝපයෙහි සහ වයඹදිග සයිබීරියාවෙහි ව්යවහාර වන ෆිනො-උග්රික, සමොයෙදික ආදි ඌරලික භාෂා ගණයකින් ද නැගෙනහිර පෝලන්තයේ සිට ශාන්තිකර සාගරය දක්වා පෙදෙසෙහි ව්යවහාර වන මොංගෝලියානු, ටුංගුස් ආදි අල්තායික භාෂා ගණයකින් ද සමන්විත භාෂා පවුලක් මෙනමින් හැදින්වේ. මේ ප්රධාන කොටස් දෙක අතර ඇති අන්යෝන්ය සම්බන්ධය ගැන සමහරු සැක පහළ කරත්.
ඌරල්-අල්තායික භාෂාවන්හි ඉතා කැපී පෙනෙන ලක්ෂණයක් නම් එක ම වචනයක් තුළ යෙදෙන ස්වරයන්ගේ උච්චාරණයෙහි සාම්යයක් හෙවත් අනුරූපතාවක් ඇති වීමයි. විභක්ත්යර්ථ ආදි වශයෙන් ප්රභින්න වූ අර්ථ ප්රකාශ කිරීම ඉංග්රීසියෙහි මෙන් වචනවලට මුලින් යෙදෙන නිපාත මගින් නොව අපර ප්රත්යයන් යෙදීමෙන් කෙරේ. නාමපදයක් හා ක්රියාපදයක් බාහිර ස්වරූපයෙන් සමාන වන බැවින් වෙසෙසා හැඳිනගැනීම දුෂ්කරය. ඉන්දු යුරෝපීය, ද්රවිඩ, සෙමිටික් ආදි භාෂාවන්හි මෙන් මේ භාෂාවන්හි වියරණයෙන් සම්මත ලිංග සංඥාව එතරම් දුරට වැඩී නැත.
නෑ සබඳකම්, ගහකොළ, සිවුපාසතුන්, ගෙදර දොරේ වැඩපළ, යාම්ඊම් ඇමතීම් ආදිය සම්බන්ධයෙන් එදිනෙදා ජීවිතයේ දී ව්යවහාර වන වචන රැසක් මේ පවුලට අයත් භාෂාවන්ට සාධාරණව පවතී. ඊට අමතර වශයෙන් අල්තායික භාෂාවන්හි චීන, ඉන්දු-ඉරානීය සහ අරාබි යන භාෂාවන්ගෙන් ද ඌරලික භාෂාවන්හි ඉන්දු-යුරෝපීය භාෂාවන්ගෙන් ද වචන රැසක් තත්සම වශයෙන් ගෙන තිබේ. සෝවියට් රාජ්යයට යටත් පෙදෙස්වල ව්යවහාර වන අල්තායික හා ඌරලික භාෂාවන්හි රුසියානු තත්සම ශබ්ද ද සුලභය. අල්තායික භාෂා බලන්න.
(සංස්කරණය: 1974)
